Il Combattimento di Tancredi e Clorinda

Marcel Beekman i Contrasto Armonico

Marcel Beekman i Contrasto ArmonicoIl Combattimento di Tancredi e Clorinda (SV 153) należy do grupy madrygałów Claudio Monteverdiego napisanych w stile rappresentativo. Tekst został zaczerpnięty z poematu heroicznego Torquato Tasso Jerozolima wyzwolona (Pieśń XII), którego fabułę stanowią dzieje I wyprawy krzyżowej. Kompozycja została wydana w 1638 roku w „VIII Księdze madrygałów” (Madrygały wojenne i miłosne), ale jej pierwsze wykonanie miało miejsce 12 lat wcześniej. Utwór opowiada historię chrześcijańskiego rycerza Tankreda, który podczas krucjaty do Ziemi Świętej staje do walki z muzułmańską wojowniczką Kloryndą. Podczas nocnego pojedynku Klorynda przebrana za mężczyznę podpala wieżę oblężniczą Chrześcijan, a następnie ginie z rąk Tankreda, który nie zdając sobie sprawy kim jest jego przeciwnik, dopiero po jej śmierci odkrywa, że zabił swą ukochaną. Monteverdi opatrzył dzieło krótkim wstępem zawierającym wskazówki dotyczące praktyki wykonawczej oraz ogólny opis stile recitativo. Zaleca w nim, by wykonawcy śpiewali mocnym głosem, zwracali uwagę na poprawną wymowę i używali ornamentów tylko w oznaczonych miejscach. W rękopisie Il Combattimento… znajduje się również pierwszy w historii notacji muzycznej zapis dotyczący techniki pizzicato (qui si strappano le corde con due dita – „w tym miejscu szarpać struny za pomocą dwóch palców”) oraz innych środków wykonawczych – artykulacyjnych i dynamicznych.

Contrasto Armonico i Marcel Beekman prezentują program, w którym warstwa muzyczna oscyluje wokół głosu tenorowego, a zatem najważniejszego rejestru w czasach Monteverdiego. Wirtuozowskie partie wokalne przeplatane są utworami instrumentalnymi Girolamo Frescobaldiego, Giovanni Paolo Cimy i Giovanniego Gabrielego. Artyści, starannie dobrawszy instrumentarium, kontynuują tradycję ówczesnej praktyki wykonawczej. Do wykonania partii instrumentalnych kompozytor wybrał cztery różniące się rejestrem viole da brazzo. Na osiągnięcie brzmienia odmiennego od klasycznego kwartetu smyczkowego wpływa fakt, iż partia każdego z instrumentów została zapisana w najkorzystniejszym pod względem brzmieniowym odcinku ich skali.

Wykonawcy:

Marcel Beekman – tenor

Stefan Plewniak – skrzypce

Enrique Gómez-Cabrero Fernández – skrzypce, viola da braccio kontraltowa

Helmut Riebl – viola da braccio tenorowa

Pierre-Augustin Lay – viola da braccio basowa

Marco Vitale – klawesyn

www.contrastoarmonico.eu